توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 235

مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني

ص٢٣٥

مسأله 1327 - هرگاه شهر در بلندى باشد كه از دور اهالى ديده شوند ، يا بقدرى گود باشد كه اگر انسان كمي دور شود أهل آن را نبيند ، كسى كه از آن شهر مسافرت مى كند ، وقتي به اندازه اى دور شود كه اگر آن شهر در زمين هموار بود ، اهلش از آنجا ديده نمى شدند ، بايد نماز خود را شكسته بخواند . ونيز اگر پستى وبلندى خانه‌ها بيشتر از معمول باشد ، بايد ملاحظه معمول را بنمايد . مسأله 1328 - اگر از محلى مسافرت كند كه أهل ندارد . وقتي به جايى برسد كه اگر آن محل أهل داشت از آنجا ديده نمى شد ، بايد نماز را شكسته بخواند . مسأله 1329 - اگر بقدرى دور شود كه نداند صدايى را كه مى شنود صداى اذان است يا صداى ديگر ، بايد نماز را شكسته بخواند . ولى اگر بفهمد اذان مى گويند وكلمات آن را تشخيص ندهد ، بايد تمام بخواند . مسأله 1330 - اگر بقدرى دور شود كه اذان خانه‌ها را نشنود ولى اذان شهر را كه معمولا در جاى بلند مى گويند بشنود ، نماز را شكسته بخواند . مسأله 1331 - اگر به جايى برسد كه اذان شهر را كه معمولا در جاى بلند مى گويند نشنود ولى اذانى را كه در جاى خيلى بلند مى گويند بشنود ، بايد نماز را شكسته بخواند . مسأله 1332 - اگر چشم يا گوش أو يا صداى اذان غير معمولى باشد ، در جايى بايد نماز را شكسته بخواند كه چشم متوسط ، اهالى را نبيند وگوش متوسط ، صداى اذان معمولى را نشنود . مسأله 1333 - اگر موقعى كه سفر مى رود شك كند كه به حد ترخص يعنى جايى كه اذان را نشنود وأهل را نبيند ، رسيده يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند . ودر موقع برگشتن ، اگر شك كند كه به حد ترخص رسيده يا نه ، بايد شكسته بخواند .