ابصار العين في انصار الحسين ( ع ) ( سلحشوران طف ) ( فارسي ) — صفحة 94

جدا نشوند و خود ، از عدم حضور در كنار وى پوزش طلبيد « 1 » . به گفتهء مورّخان : زمانى كه خبر شهادت امام حسين عليه السّلام و عون و جعفر به مدينه رسيد ، عبد اللّه بن جعفر در خانهء خود نشست و مردم براى عرض تسليت نزد وى مىآمدند . غلام او ابو سلاس « 2 » گفت : اين مصيبت از ناحيهء حسين بر ما وارد شده است ! ! عبد اللّه لنگ كفش خود را به سوى او پرتاب كرد و گفت : فرزند لخناء ، تو به حسين چنين نسبت مىدهى ؟ ! به خدا سوگند ! اگر در خدمت آن بزرگوار بودم هرگز از او جدا نمىشدم تا كشته شوم . به خدا سوگند ! من از زندگى فرزندانم در راه حسين گذشتم ، آنچه مصيبت آن‌ها را برايم آسان مىكند اين است كه فرزندان من همراه برادر و پسر عمويم به شهادت رسيدند و آنان را يارى كرده و صبر و شكيبايى ورزيدند و آن‌گاه رو به حاضران كرد و گفت : سپاس خداى را كه مرا با شهادت حسين سربلند ساخت ، اگر خويشتن نتوانستم حسين را يارى كنم ، با تقديم فرزندانم او را يارى رساندم « 3 » . سروى مىگويد : عون بن عبد اللّه جعفر به ميدان نبرد با دشمن شتافت و اين رجز را مىخواند :