وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
: و براى ايشان عذابى دردناك خواهد بود . و در اين آيه دلالتى است كه مؤمن به خدا و روز واپسين ( قيامت ) از رحمت پروردگار خويش مأيوس نخواهد بود . سپس خداوند به حكايت ابراهيم برگشت نموده چنين ميفرمايد :
فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ
: هنگامى كه ابراهيم ملت خود را بسوى خدا و دورى از عبادت بتها خواند ( در مقابل ) نبود جواب آنها .
إِلَّا أَنْ قالُوا اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ
: مگر آنكه گفتند ابراهيم را بكشيد يا بسوزانيد ، و اين جمله در حقيقت اشاره به سفاهت آن ملت است كه چون در مقابل ابراهيم جوابى نداشتند گفتند با او سخن نگوئيد بلكه يا بكشيدش و يا بسوزانيد تا از دست او خلاص شويد .
فَأَنْجاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ
: پس خداوند او را از آتش نجات داد ، و در اينجا جملهاى تقدير است و آن اينست كه چون اتفاق كردند كه ابراهيم را بسوزانند و آتش ( مهيبى ) روشن نمودند و ابراهيم را در ميان آن آتش انداختند پس خداوند او را نجات داد .
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ
: البته در اين حكايت نشانههاى واضح و دليل روشنى است .
لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
: براى ملتى كه به صحت گفتههاى ما و بيگانگى و قدرت بىنهايت پروردگار ايمان ميآورند .
وَ قالَ
: و ابراهيم بملت خود گفته بود .
إِنَّمَا اتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً مَوَدَّةَ بَيْنِكُمْ
: همانا غير خدا بتهايى را شما اختيار نموده و بدوستى گرفتهايد ، تا عواطف و علاقه خويش به آنها ابراز كنيد .
فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
: در زندگانى اين جهان ، و اين جمله قبلا در دليل توضيح داده شد .
ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ
: سپس در قيامت بعضى نسبت ببعض