همانا مقصود من اين بود كه هركس امام خاندان محمّد صلّى اللّه عليه و إله را بشناسد و سرپرستى او [ بر خودش ] را بپذيرد ، سپس آنچه از عمل نيك مىخواهد براى خودش عمل كند از او پذيرفته شده و برايش چندين برابر مىشود و به سبب اعمال نيك همراه با معرفت سود مىبرد . اين مقصود من بود . همچنان كه خدا اعمال نيك را از بندگان پيرو امامى ستمكار كه از سوى او نيست نمىپذيرد . آنگاه عبد اللّه بن ابو يعفور گفت : مگر خداوند و الا نفرموده است : « هركس عمل نيكى بكند پاداشى بهتر از آن يابد و ايشان از هراس آن روز در اماناند » [ نمل ( 27 ) :
آيهء 89 ] پس چگونه عمل نيك از كسانى كه از ائمّه ستمكار پيروى مىكنند ، پذيرفته نيست ؟
حضرت صادق عليه السّلام به او فرمودند : و آيا مىدانى مقصود خداوند از نيكى كه در اين آيه فرموده ، چيست ؟ شناخت امام و فرمانبرى از اوست . خداوند عزّتمند فرموده است : « و هركس عمل بدى بكند به صورت در دوزخ مىافتد . آيا جز بر آنچه عمل مىكرديد جزا خواهيد ديد » [ نمل ( 27 ) : آيهء 90 ] و همانا مقصود خداوند از بدى انكار امامى است كه از جانب خداوند است . سپس حضرت صادق عليه السّلام فرمودند : هركس در روز قيامت با ولايت امامى ستمكار كه از جانب خداوند نيست و با انكار حقّ ما و ولايت ما بيايد ، خداوند و الا او را به صورت در دوزخ مىاندازد .
[ 858 - ولايت حضرت على عليه السّلام ]
[ 940 ] 88 - جابر بن عبد اللّه انصارى گفته است : پيامبر گرامى براى ما خطبه خواند و از جمله فرمود : هركس به من ايمان آورده و مرا پذيرفته است بايد پس از من از على پيروى كند ؛ زيرا پيروى از او ، پيروى از من است و پيروى از من پيروى از خدا است . پروردگارم پيمان با او را به من فرمان داد فرمود كه آن را به شما برسانم ، آيا به شما رساندم ؟