ايام كودكى
ابو طالب عموى گرامى حضرت براى اين نوزاد مبارك دايهاى گرفت به نام حليمه سعديه . حليمه حضرت را شير داد و تا پنج سال او را بزرگ كرد . از آن پس ام ايمن حبشى كه كنيز عبد اللّه بود و نامش بركه بود حضانت و نگهدارى حضرت را به عهده گرفت .
اما چندى نگذشت كه وقتى كه با مادر به مدينه براى زيارت آرامگاه پدر و خويشاوندان رفته بودند ، پس از يك ماه اقامت در مدينه ، هنگام بازگشت ، مادر حضرت نيز بيمار شد و در محلى به نام ابواء از دنيا رفت . هنوز مدتى از اين حادثه اندوه بار نگذشته بود كه مصيبت بزرگترى بر حضرت وارد آمد و حضرت سرپرست و جد بزرگوار خود عبد المطلب را نيز از دست داد ، عبد المطلب هنگام رحلت ، حضرت را به ابو طالب عليه السّلام سپرد و حضرت تحت سرپرستى اين عموى بزگوار خويش بزرگ شدند .
شكل و شمايل
از آن جائى كه ما از ديدن جمال حضرت بىبهرهايم . لازم است حداقل تصويرى از آن جناب در ذهن خود ترسيم نمائيم . لذا در ده جمله تصويرى از آن حضرت ارائه مىشود :
1 . سر مبارك حضرت بزرگ بود .
2 . حضرت از ميانه به بالا اندكى بلندتر بود .
3 . صورت مبارك حضرت سفيد و نورانى و گشادهپيشانى بودند .
4 . ابروان وى باريك و كمانى و كشيده بود .
5 . بينى آن جناب باريك ، كشيده و ميان آن اندكى برآمدگى داشت .
6 . دندانهاى حضرت سفيد و برّاق و نازك و گشاده بودند .
7 . تمامى اعضاء بدن متعادل و سينه و شكم مباركش برابر يكديگر بودند .
8 . دو كتف مبارك پهن و به اصطلاح ، حضرت چهار شانه بودند .
9 . حضرت داراى گردنى بلند ، سفيد و صيقلى بودند .
10 . انگشتان حضرت كشيده و بلند بودند . « 1 »
هامش
( 1 ) - زندگانى چهارده معصوم ، ص 73 و منتهى الامال ، ج 1 ، ص 52 و 53