2 اوامر
الف . مادهء امر
1 . معناى كلمهء امر
مادهء « امر » مشترك لفظى در دو معناى طلب ( اظهار اراده و ميل به وسيلهء گفتار يا نوشتار يا اشاره يا غير آن ) و شىء است . شاهد مشترك لفظى بودنش آن است كه :
1 . به معناى طلب از آن مشتق مىتوان گرفت اما به معناى شىء نمىتوان ؛
2 . به معناى طلب ، جمع آن اوامر و به معناى شىء ، جمع آن امور است .
2 . اعتبار علوّ
واژهء امر به معناى مطلق طلب نيست ، بلكه به معناى طلب عالى از دانى است ، به شهادت 1 - تبادر ، 2 - صحت سلب امر از طلب دانى از عالى ( استدعاء ) ، هرچند متظاهر به علوّ باشد ، و نيز صحت سلب آن از طلب برابر از برابر ( التماس ) .
3 . دلالت امر بر وجوب
در معناى لفظ امر نه وجوب معتبر است و نه استحباب ، بلكه اگر مولا به كارى امر