6 شهرت
معناى لغوى و اصطلاحى
شهرت در لغت بيانگر معناى شيوع و وضوح شىء است . در اصطلاح شهرت بر دو قسم است :
1 . شهرت در روايت ،
و آن هنگامى است كه روايتى را راويان متعددى نقل كنند اما به حدّ تواتر نرسند ، خواه عمل به آن نزد فقها نيز مشهور باشد يا نباشد .
2 . شهرت در فتوا ،
و آن هنگامى است كه تعداد زيادى از فقها به يك حكم فتوا دهند اما به حدّ اجماع نرسند . اين شهرت بر دو قسم است :
الف . شهرت عملى ،
و آن هنگامى است كه بدانيم آن فقها در فتواى خود به خبر خاصى استناد كردهاند .
ب . شهرت فتوايى ،
و آن هنگامى است كه مستند آن فقها در فتواى خود را نشناسيم .
موضوع بحث كنونى ، شهرت فتوايى است كه برخى آن را حجت دانستهاند و برخى حجيت آن را نفى كردهاند ، كه به نظر ما حق با ايشان است . در اينجا ادلهء طرفداران حجيت شهرت فتوايى را بيان و ارزيابى مىكنيم :