[ مهم استمرار نيّت است هرچند عمل منقطع باشد ]
آنگاه كه بوضوح دريافتى دنيا چيزى نيست كه طلب شود ، و آدمى بدان توجه نمايد ، به ناچار همهء همّ و توجه خويش را در آنچه به خداوند برمىگردد و او مىخواهد ، مصروف خواهى داشت . و پس از اين ، اگر اتفاقا كارى نه براى خداى سبحان بلكه به مقتضاى طبيعت ، يا ميل نفس و يا فريب شيطان از تو سرزند ، از روى قصد و اراده و توجه نمىباشد ، بلكه شبيه كلامى خواهد بود كه به غلط ، و يا در اثر فريب و نيرنگ ديگرى ، و يا به خاطر فراموش كردن آنچه بناى بر آن داشتهاى و يا در اثر غفلت از آنچه تصميم بر آن داشتهاى بر سر زبانت آمده است . در اين صورت روا خواهد بود كه در زيارت جامعه بگويى :
« پيرو شمايم » ، زيرا كه تو در حال توجه و فراغ تنها از آنان پيروى مىكنى ، و دشمنان ايشان را سزاوار فرمانبردارى نمىدانى ، مگر آنكه از راه فريب و غفلت و اشتباه در خلاف مراد و مقصود خويش واقع شوى ، كه در اين صورت امكان توبهء صادقانه و استغفار راستين براى تو وجود دارد ، زيرا هميشه عزم آن دارى كه به گناه بازنگشته ، پيوسته از اوامرش پيروى كنى ؛ و از آنان نخواهى بود كه دربارهء آنها فرمودهاند : آنكس كه به گناه ادامه مىدهد و در عين حال از آن آمرزش مىطلبد ، همانند كسى است كه خداى خويش را ريشخند مىكند .
با بيانى كه گذشت از اين عنوان بيرون مىروى ، و گويا