است . پس اگر خواستى دنيا و سختيهاى آن بر تو هموار گردد ، به آنچه دشوارتر و سختتر از آن است توجه كن ، و بينديش كه اگر بر مشكلات تو افزوده مىگشت چه مىكردى . در اين صورت ، سختى كنونى در مقايسه با شرائط بدتر از آن ، بر تو آسان شده خواهى گفت : سپاس خدايى را كه بر من سخت نگرفت و اگر اراده مىنمود ، بر سختيها مىافزود .
[ راه رهايى از عجب و غرور ]
همچنين اگر خواستى از نيك شمردن اعمال خوب خود [ و مغرور گشتن به آنها ] خلاصى يا بى و از ابتهاج و شادى ، كه مايهء عجب و مباهات است ، رها شوى ، آن را با اعمال برترى كه انسان وارستهتر از تو انجام مىدهد مقايسه كن ، يا [ به اين معنا توجه كن كه ] خودت اگر رشد كنى و به مقام [ معنوى ] بالاترى باريابى آن عمل را [ كه اكنون بدان مباهات مىكنى ] گناه و تقصيرى كه نيازمند عذرخواهى است ، مىبينى ؛ و از انتساب آن به خويش شرم خواهى كرد ، چه رسد به افتخار و مباهات به آن . اگر تو به خواست خداى كريم ، به اين حالت خو كنى ، پيوسته به سوى خداوند در حركت بوده [ و روز به روز به او نزديكتر خواهى شد ] ، زيرا محبت او را پايان و نهايتى نيست ، چرا كه هرگاه به مقام و درجهاى از اخلاق و عمل راهيابى مرتبهء بالاتر و روشنتر و بلندپايهترى را مشاهده خواهى نمود . اگر بخواهى آن را نقطهء پايان قرار