ساعتى انديشيدن را بنا بر بعضى روايات ، بسان عبادت شصت سال ، و بيتوتهء يك شب در كنار مرقد پاك امير المؤمنين را معادل عبادت هفتصد سال قرار داد .
برآوردن نياز مؤمن را همسان نه هزار سال كه روزش به صيام و شبش به نماز بگذرد ، گردانيد ، و روزهدارى سه روز از هر ماه را با روزهء تمامى روزگار برابر دانست .
[ پاداش در برابر نيّت خير ]
تمام اينها به سبب مهربانى و تفضل خداوند بر بندگان با ايمانش مىباشد تا آنان را به مقامى رساند كه گويا تمام عمر دنيا را به طاعت گذرانيدهاند ، تا شوق رسيدن به اين درجهء و الا در جانشان افروخته گردد . اما اين مقدار نيز در برابر خواستهء او - كه همانا رسيدن به مقامى است كه [ گويا ] هميشه و هميشه در عبادت و فرمانبردارى اويند - اندك مىنمايد . پس احسان و نعمت خويش را بر آنان تمام نمود و باب پاداش بر نيت را - كه بر عمل فضيلت دارد - به روى آنان گشود . ازاينرو نيتهاى مؤمنان را چنين قرار داد كه اگر در دنيا جاودانه بودند ، پيوسته بر طاعت خداوند متعال باقى بمانند ؛ آنگاه پاداش كسانى را كه هميشه در طاعت خدايند ، براى آنان منظور گردانيد ، و جاودانگى در بهشت را پاداش اين نيتها قرار داد ، همان گونه كه كيفر كافران را به واسطهء نيت ناروايشان ، كه اگر جاودان باشند پيوسته خداوند را نافرمانى كنند ، عذاب هميشگى و خلود در دوزخ مقرر فرمود .