مزد رسالت من ، دوستى خويشاوندان من است . اين آيت الهى چون در كنار آيات ديگرى كه در خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله به اين موضوع پرداختهاند نهاده شود ، محتواى آن روشن است .
بدين سان و با توجّه به آيات ديگر ، اين « مودّت » نيز به پاسخگويى به دعوت باز خواهد گشت و آيه بيانگر اين خواهد بود كه اين خواست ، براى شما و در جهت منافع شماست . يعنى گاهى سخن از نفى كلّى مزد و پاداش است و ديگر گاه ، تأكيد بر اين كه پاداش ، از آنِ كسى است كه مىخواهد راهى به خدا جويد ، و در پى آن ، تصريح به اين كه اين پاداشى كه خواستهام نيز براى خود شماست و در نهايت ، اين كه : پاداش من « مودّت با اقارب من » است .
پس پاداش پيامبر صلى الله عليه و آله ويژگىهايى دارد :
1 . مطلقاً نفع آن ، عائد وى نمىشود ؛
2 . صد در صد به نفع امّت است ؛
3 . چيزى است كه راه امّت را به سوى خدا هموار مىسازد .
بدين سان ،
« الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
تداوم راه رسالت و ادامهء خطّ پيامبر صلى الله عليه و آله است .
خودِ پيامبر صلى الله عليه و آله نيز اين تعبير قرآنى را معنا كرده و مصداق آن را در جهت اهداف كلّى ابلاغ دين ، روشن نموده و بدين سان ، آيندهء رهبرى امّت را با توجه بدان ، مطرح ساخته است و صريحاً در مقابل سؤالها ( كه : اين « قُربى » چه كسانى هستند ؟ ) فرموده است : « على و فاطمه و دو فرزند آن دو » .
بدين ترتيب ، آيه نيز با تفسير پيامبر خدا ، در جهت همان آهنگ كلّىِ تبليغ رسالت و تأكيد بر تداوم راه پيشوايى ، و روشنگرىِ ديگرى دربارهء فرداى امّت است .
روايات بسيارى كه از « مودّت » آل محمّد صلى الله عليه و آله سخن گفته و محبت آنها را واجب شمرده ، و مرگ در راه محبت آنها را شهادت در راه خدا دانسته ، و كينورزى بدانها و خشم گرفتن بر على عليه السلام را نفاق معرفى كردهاند ، همه و همه در جهت ايجاد جريان همسو با اهل بيت عليهم السلام بوده است و جلوگيرى از شكلگيرى جريانى معارض با آن بزرگواران و يقيناً معارض با آموزههاىِ دين و معارف قرآنى بوده است .