تخطي إلى المحتوى الرئيسي

منتخب ميزان الحكمة ( فارسى ) — صفحة 1013

مساهمون:

ص١٠١٣
و هر كه يك آيه از كتاب خدا تلاوت كند ، روز قيامت آن آيه نورى براى او باشد . 5201 امام صادق عليه السلام - در پاسخ سؤال زراره از وجوب خاموش ماندن و گوش دادن بر كسى كه قرآن را مىشنود - فرمود : آرى ، هرگاه قرآن در حضورت خوانده شد ، واجب است كه گوش كنى و خاموش بمانى .

1521 - پرهيز از تفسير به رأى

5202 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند فرمود : به من ايمان نياورده است كسى كه سخن مرا بر اساس رأى خودش تفسير كند . 5203 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بيشترين چيزى كه بعد از خود براى امتم از آن مىترسم ، مردى است كه قرآن را تأويل نا به جا كند . 5204 امام صادق عليه السلام : كسى كه قرآن را به رأى خود تفسير كند و تفسيرش درست باشد ، مأجور نيست و اگر نادرست باشد ، گناهش به گردن اوست .

328 . مقرّبان

1522 - اوج تقرّب

قرآن : « و پيشتازان مقدّمند . آنان مقرّبانند » . « و اما اگر [ او ] از مقرّبان باشد [ در ] آسايش و راحت و بهشت پر نعمت [ خواهد بود ] » . « چشمه‌اى ، كه مقرّبان از آن نوشند » . حديث : 5205 الكافي : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله [ در شبى كه به آسمان برده شد ] گفت : پروردگارا ! حال مؤمن نزد تو چون است ؟ فرمود : اى محمّد ! . . . هيچ بنده‌اى از بندگانم با چيزى كه نزد من محبوبتر باشد از آنچه بر او واجب كرده‌ام ، به من نزديك نشد . همانا او با نماز نافله به من نزديك مىشود ، تا جايى كه دوستدار او مىشوم . پس چون دوستش بدارم آن گاه گوش او شوم كه بدان بشنود و چشم او شوم كه بدان ببيند و زبان او شوم كه با آن سخن بگويد و دست او شوم كه با آن ضربه زند . اگر مرا بخواند پاسخش دهم و اگر از من خواهشى كند ، خواهشش را برآورم . 5206 امام على عليه السلام : هر كه در راه رسيدن به خدا شكيبايى ورزد ، به او برسد . 5207 امام على عليه السلام - در مناجات شعبانيه - گفت : الهى ! نعمتِ بريدنِ كامل از همه و رويكردن كامل به خودت را به من ارزانى دار و ديدگان دلهاى ما را