تخطي إلى المحتوى الرئيسي

منتخب ميزان الحكمة ( فارسى ) — صفحة 825

مساهمون:

ص٨٢٥

272 . خوبى كردن

1278 - فضيلت نيكوكارى

4167 امام على عليه السلام : خوبى كردن ، كمك به ستمديده و ميهمان‌نوازى ، ابزار سرورى است . 4168 امام على عليه السلام : خوبى كردن اندوختهء ابدى است [ يعنى هميشه ماندگار است و ذخيرهء روز قيامت ] . 4169 امام حسين عليه السلام : بدانيد كه خوبى كردن ، ستايش به بار مىآورد و پاداش در پى دارد . اگر خوبى را به صورت مردى ببينيد هر آينه آن را نيكو و زيبا و خوشايند و برتر از همهء جهانيان خواهيد ديد و اگر پستى را ببينيد آن را ناهنجار و زشت و بد منظر كه دلها از آن مىگريزد و چشمها به رويش بسته مىشود ، خواهيد ديد . 4170 امام صادق عليه السلام : نيكوكاران ، نخستين كسانىاند كه به بهشت در مىآيند . 4171 امام صادق عليه السلام : اهل خوبى در دنيا ، در آخرت نيز اهل خوبى هستند ؛ زيرا در آخرت كارهاى خوبشان سنگين مىشود . لذا از آنها به گنهكاران مىبخشند . 4172 امام جواد عليه السلام : نيكوكاران به نيكى كردن نيازمندترند تا كسانى كه به آن نيازمندند ؛ زيرا پاداش و افتخار و نيكناميش از آنِ آنهاست . بنابراين ، آدمى هر خوبى كه كند ، نخست به خود كرده است . پس ، نبايد به خاطر خوبيى كه به خود كرده از ديگران سپاسگزارى بخواهد .

1279 - تشويق به نيكى كردن به همگان از نيك و بد

4173 پيامبرخدا صلى الله عليه و آله : سَرلوحهء خِرَد ، بعد از ديندارى ، دوستى با مردم و خوبى كردن به هر آدمى ، از نيك و بد ، است . 4174 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خوبى كن چه به كسى كه شايستهء آن است و چه به كسى كه شايستگى آن را ندارد ؛ زيرا اگر كسى كه به او احسان كرده‌اى شايستگى احسان را نداشته باشد ، تو به فضيلت احسان دست يافته‌اى . ر . ك : پرسش ( 2 ) ، باب 913 .

1280 - دستگردانى احسان و كمك

4175 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس به مرد مستمندى صدقه‌اى دهد ، به مقدار آن پاداش بگيرد . و اگر اين صدقه را چهل هزار انسان دست به دست گردانند و به دست مستمندى برسد ، همهء آنها اجر كامل مىبرند . 4176 امام صادق عليه السلام : اگر احسان و كمك هشتاد دست بگردد ، همهء آنها به سبب آن پاداش مىيابند ، بىآن كه از اجر صاحبش چيزى كم شود .

1281 - نهى از منّت‌گذارى

4177 امام على عليه السلام : با ميراندن ( فراموش كردن ) احسان خود ، آن را زنده گردان . 4178 امام على عليه السلام : هر گاه به تو خوبى شد ، آن را ياد آورى كن و هر گاه تو خوبى كردى ، آن را