125 . زيانكارى
611 - توصيف زيانكار
1844 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زيانكار كسى است كه از آباد كردن آخرت غافل ماند .
1845 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه عمر خود را در طلب دنيا صرف كند در اين معامله زيان كرده و توفيق را از دست داده است .
612 - زيانكارى در دنيا و آخرت
قرآن :
« و از ميان مردم كسى است كه خدا را فقط در يك حال مىپرستد . اگر خيرى به او رسد دلش بدان آرام گيرد و اگر آزمايشى پيش آيد رخ برتابد ( دگرگون شود ) . در دنيا و آخرت زيان بيند و اين همان زيان آشكار است » .
حديث :
1846 امام على عليه السلام - در پاسخ به اين سؤال كه :
بدبخت بزرگ كيست ؟ - فرمود : مردى كه دنيا را به خاطر دنيا واگذارد و بدين سبب دنيا را از دست دهد و آخرت را زيان كند و مردى كه براى خودنمايى عبادت و كوشش كند و روزه بگيرد ؛ چنين كسى از لذتهاى دنيا محروم گشته و خود را به رنجى در افكنده است كه اگر براى خدا مىبود سزاوار پاداش او مىشد .
613 - زيانكارترينها
قرآن :
« بگو : آيا به شما خبر دهيم زيانكارترين مردمان كيستند ؟
كسانى كه كوشش آنان در زندگى اين جهان هدر رفت و مىپندارند كه كار نيك مىكنند » .
حديث :
1847 امام على عليه السلام : زيانكارترين مردم در داد و ستد و ناكامترينشان در سعى و تلاش مردى است كه تن خويش را در طلب مال بفرسايد امّا مقدرات با خواست او مساعدت نكند و آن گاه با دريغ و حسرت از دنيا رود و با وزر و بال آن به آخرت روى نهد .