قسم است .
« باب پنجاه و هشتم » « در ذكر عللى كه بموجب آن مأمون آن بزرگوار را بزهر جفا شهيد كرد »
از محمد بن سنان مروى است كه گفت در خراسان خدمت مولايم حضرت رضا ( ع ) بودم و مأمون چون روزهاى دوشنبه و پنجشنبه را به جهت رسيدگى بامور مردم مىنشست آن بزرگوار را در سمت دست راست خود مىنشانيد ، بمامون خبر دادند كه مردى از صوفيه دزدى كرده مأمون امر كرد او را حاضر ساختند چون به او نظر كرد اثر سجود را ما بين دو چشم او نمايان ديد و كسى نيست كه از آلودگى بدنش بصدمهء عبادت پروا داشته باشد به او گفت ميان آثار جميله و اين فعل قبيح كه نسبت دزدى به تو ميدهند منافات است او حال اينكه من نيكوئى آثار و حسن ظاهر در تو مىبينم آن مرد گفت به جهت اضطرار دزدى كردهام نه از روى اختيار چون كه تو خمس و في ( مالى است كه بدون قتال از كفار به مسلمانان منتقل شده باشد ) كه حق من است از من منع كردى مأمون گفت كدام حق از خمس و في از تست گفت خداوند خمس را منقسم بشش قسم كرده است و فرموده است * ( وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّه خُمُسَه وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبى وَالْيَتامى وَالْمَساكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِالله وَما أَنْزَلْنا عَلى عَبْدِنا يَوْمَ الْفُرْقانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ ) * و بدانيد اى مؤمنان كه آنچه را غنيمت گرفتيد از كافران بقهر از هر چه اسم شىء بر آن اطلاق شود حتى چوب و ريسمان پس بدرستى كه مر خداى راست پنج يك آن و رسول خدا و مر خويشان رسول كه بنى هاشم و بنى عبد المطلبند و يتيمان ايشان را و درويشان محتاج ايشان را و مسافران كه زادى نداشته باشند كه به وطن خود باز گردند اگر چه در وطن متمول باشند و خمس را بايد بمستحقان آن برسانيد اگر ايمان به خدا داشته باشيد و ايمان داشته باشيد به آنچه فرو فرستاديم از آيات قرآن و نزول ملئكه و غير آن بر بندهء ما كه محمد ( ص ) است در روز بدر كه جدا شدن حق از باطل در آن روز واقع شد در روزى كه دو گروه كافران و مسلمانان رسيدند و آن روز جمعه هفدهم ماه رمضان سال دوم هجرى بود و في را منقسم بشش قسم قسمت كرده است و فرموده * ( ما أَفاءَ الله عَلى رَسُولِه ) *