أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ - تقديرش چنين است : لا تزروهم ، و اين جمله در موضع جر است كه بدل باشد از قوله ( بِما فِي صُحُفِ مُوسى ) و ما اسم موصول است .
شأن نزول آيات :
هفت آيه كه از ( أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّى ) شروع مىشود بنقل از ابن عباس و سدى و كلبى و جمعى از مفسرين اين آيه در بارهء عثمان بن عفان نازل شده است كه اموال خود را صدقه ميداد ، برادر شيريش عبد اللَّه بن سعد بن ابى سرح به او گفت : اين چه كارى است كه تو انجام ميدهى ، با اين عمل بيم آن ميرود كه چيزى براى تو باقى نماند ؟ عثمان در پاسخ برادرش به او ميگويد : من گناهانى دارم و با اين عمل مى خواهم رضايت الهى را جلب كنم و به عفو و بخشش او اميدوار هستم ، عبد اللَّه به او گفت : اين شتر سواريت را با جهاز به من بده تا من تمامى گناهان تو را به گردن بگيرم ، عثمان شتر سوارى خود را به برادرش داد و كسانى را بر معاملهء خود شاهد گرفت ، و ديگر صدقه را قطع كرد ، كه بدنبال آن اين آيات نازل شد : ( أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّى ) يعنى : در روز احد « 1 » هنگامى كه آن تنگه را رها كرد و بخاطر اين گناهش مقدارى اندك صدقه داد و سپس صدقه را قطع كرد . تا آنجا كه ميفرمايد : ( وَ أَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى ) آن گاه با نازل شدن اين آيه عثمان دوباره صدقه دادن را از سر گرفت .