پرش به محتوای اصلی

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۲۲ — صفحه 400

پدیدآورندگان:

ص۴۰۰

اللَّه ذلك وعدا » و اضافه وعد به صدق اضافهء غير حقيقى است زيرا كه صدق در تقدير نصب است بنا بر آنكه صفت وعد باشد . و « الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ » موصول است وصله در موضع نصب است بنا بر آنكه صفت باشد براى وعد . و « أُفٍّ لَكُما » مبتداء و خبر است ، و تقديرش چنين است : « هذا الكلمة التي تقال عند الامور المكروهة كائنة لكما » . « ويلك » منصوب است زيرا مفعول فعل محذوف است ، و تقديرش اين است : « الزمك اللَّه الويل » ، و بعضى گفته‌اند : تقديرش چنين است : « وى لك » كه مبتدا و خبر باشد ، همانگونه كه در « أُفٍّ لَكُما » گفتيم . و « ليوفيهم » معطوف است بر محذوف ، و تقديرش چنين است : « و اللَّه اعلم ليجزيهم بما عملوا و ليوفيهم اعمالهم » .

معنى آيات :

سپس خداوند بزرگ خبر داده است كه اين انسان استحقاق چه چيزى دارد و فرموده است : ( أُولئِكَ ) يعنى آنان كه سخنان گذشته را ميگفتند . ( الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا ) يعنى : بوسيلهء عبادتهايشان پاداش داده ميشوند ، بدين معنى كه اعمال نيكوى آنان را با پاداش دادن خواهيم پذيرفت ، و منظور از ( أَحْسَنَ ما عَمِلُوا ) واجبات و مستحبّاتى است كه انسان با آن استحقاق ثواب پيدا مىكند ، زيرا عمل مباح نيز از قبيل عمل نيكو است ، ولى به صفت قبولى متّصف نميشود . ( وَ نَتَجاوَزُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ ) و از گناهانى كه انجام داده‌اند در ميگذريم .