كه در اين شعر نيز شاعر مصيبتهاى خود را بدهر نسبت داده است . سپس خداوند ميفرمايد : ( وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ ) يعنى : هر گاه برهانهاى ظاهر ما را برايشان بخوانى . ( ما كانَ حُجَّتَهُمْ إِلَّا أَنْ قالُوا ائْتُوا بِآبائِنا إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) يعنى : در برابر برهانهاى ما هيچ دليلى نداشتند مگر آنكه ميگفتند : اگر راست مىگوييد كه خداوند مردگان را دوباره زنده مىكند و آنان را در روز قيامت بر خواهد انگيخت پس پدران ما را بياوريد و آنان را زنده كنيد تا بدانيم كه خدا ميتواند ما را زنده كند ؟ ! و اينكه خداوند به آنان پاسخ مثبت نداد ، علّتش آن بود ، كه ميدانست اينان اين سخن را به منظور هدايت يافتن نميگويند بلكه ميخواهند پيشنهادى بكنند كه به خيال خود طرف را عاجز سازند .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۲۲ — صفحه 363
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۳۶۳