تفسير :
زمانى كه خداوند سبحان دليلها را ذكر كرد و مردم در آنها نظر نكردند و مواعظ را بيان فرمود از آنها پند نگرفتند ، پيامبر خود را دستور فرمود ، با آنان محاكمه كند تا انجام دهد دربارهء ايشان آنچه استحقاق داشتند . پس گفت : قُلِ ( بگو ) اى محمد ( ص ) بخوان به اين دعا اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ( اى خداوند پديد آورندهء آسمانها و زمين ) يعنى اى آفريدگارشان و ايجاد كنندهء آسمانها و زمين عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ ( داناى نهان و آشكار ) يعنى دانندهء آنچه علمش از همهء مردم پنهان است و اى دانندهء آنچه مردم مشاهده مىكنند و مى - دانند . أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبادِكَ ( تو حكم كنى ميان بندگانت ) روز قيامت فِي ما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ( در آن چه بودند در آن اختلاف مىكنند ) در اين دنيا در امر دينشان و دنياشان و تفصيل بده ميان آنان به حق در حقوق و مظالم ، يعنى حكم كن ميان من و قوم من به حق ، و در اين بشارتى است براى مؤمنان به پيروزى و نصرت ، زيرا خداوند كه پيغمبر خود را امر به دعا مىكند ناچار اجابت مىكند . از « سعيد بن مسيب » نقل شده كه گفت : من آيهاى را در قرآن ميشناسم كه كسى نخواند آن را كه بواسطهء آن از خداوند سؤال كند مگر آن كه خدا به او