142 - امام كاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود :
كسى كه در بارهء خداوند متعال تعقّل و تفكّر دارد ، سزاوار است كه در تحصيل روزى خود تنبلى نكند و خداوند متعال را در قضا و مقدّراتش متّهم ننمايد .
143 - جابر ( بن يزيد جُعفى ) گويد :
به امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ عرضه داشتم : صبر جميل چيست ؟
فرمود : صبر و تحمّلى است كه ضمن آن به هيچ كسى شكوه و گلايه نكند ، همانا حضرت ابراهيم ، يعقوب را به سمت راهب و عابدى از راهبان و عابدان براى حاجتى فرستاد ، چون راهب او را ديد گمان كرد كه ابراهيم است ، به نزدش آمد و با او معانقه كرد ، سپس گفت : خوش آمدى اى خليل الرحمان ! يعقوب گفت : من خليل الرحمان نيستم ، و ليكن يعقوب فرزند اسحاق فرزند ابراهيم هستم .
راهب به او گفت : چه شده است كه تو را اينطور بزرگ و شكسته مىبينم ؟
گفت : بسبب اندوه ، ناراحتى و مريضى است .
امام عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : يعقوب از درگاه منزل راهب بيرون نشده بود كه خداوند متعال بر او وحى فرستاد : اى يعقوب ! شكايت و گلايه مرا به بندگانم مىكنى ! !
يعقوب در همان جا روى زمين به سجده افتاد و گفت : نه ، اى پروردگارم .
خداوند به او وحى نمود : من تو را آمرزيدم ، ديگر همانند آن را تكرار نكن .
پس از آن يعقوب عَلَيْهِ السَّلَامُ آنچه كه از سختىها و تلخىهاى دنيا به او مىرسيد ، شكوه و گلايه نمىكرد ، مگر آنكه روزى اظهار مىداشت : « فقط گرفتارى و اندوه خود را به خداوند متعال شكوه مىكنم و از خداوند چيزىرا مىدانم كه شماها نمىدانيد » .
التمحيص ( تكامل و طهارت روح ) ( فارسى ) — صفحه 141
پدیدآورندگان: محمد بن همام الإسكافي
ص۱۴۱