انسان نيرومندى است ، تمام قوا و نيروى خود را دراين راه به كار مىگيرد و يا اگر اهل فرهنگ ، دانش ، ادب و هنر مىباشد ، از انديشه و استعداد خود دراين مسير استفاده مىنمايد . بدين سان ، انتظار فرج اوّلين موردى است كه از آن به عنوان فايده معنوى از فايدههاى عصر غيبت كبرى بهره مىجوييم .
امّا مورد دوّم همان دوستى و محبّت ما نسبت به امام مهدى ( عج ) است . انسانى كه به فلسفه غيبت ايمان دارد و به وجود امام و اينكه او ناظر بر اعمال ، رفتار و چگونگى معاشرت با اجتماع مىباشد ، يقين دارد ؛ همانا ارتباط قلبى و روحى محكمى با امام خود برقرار ساخته است . يا به عبارتى ديگر شب و روز خود را در حالى سپرى مىنمايد كه در دوستى امام و رهبر خويش ذوب گشته است . رهبرى كه روزگار او را غايب ( پنهان ) ساخته و به همين خاطر انسان مؤمن از ديدار امامش محروم گشته است .
ما شيعيان مؤمن ، امام مهدى ( عج ) را نمونه والايى براى خود مىدانيم . و چون اين امام از ما پنهان و غايب است ، پس در زمان غيبت بايد به نمايندگان شرعى و نايبان او كه علما ، فقها و مراجع عظام هستند ، مراجعه نماييم . از آنها پيروى و تقليد كنيم و به سفارشات آنها عمل نماييم .
پس همانطور كه اطاعت از امام و پيروى از او واجب است ، اطاعت از وكيل يا نايب او تا زمانى كه در راه راست و راه امام گام برمىدارد نيز واجب مىباشد و اگر گاهى دچار كوچكترين انحرافى گرديد بايد
امام زمان (عج) آرزوى بشريت (فارسى) — صفحة 80
مساهمون: شوشترى زاده
ص٨٠