مذهب اهل بيت گرائيده بودند تا به مذاهب ديگر ، آيندهء اين مذهب بيشتر نگران كننده جلوه مىكرد ، زيرا ممكن بود برخى از سران و رهبران ، براى رسيدن به منصب رياست و رهبرى در شيعه ، به طمع مىافتادند و چه بسا برخى از فرزندان و نوادگان امام صادق را نيز با خود همگام و همصدا مىكردند .
از همين روست كه امام ششم همواره و به شّدت بر جانشينى امام موسى پس از خودش تأكيد مىكرد .
اينچنين بود كه برخى منحرف شدند و پنداشتند كه پس از امام صادق ، پسر بزرگ آنحضرت ، يعنى اسماعيل امام است و ادعا كردند كه اسماعيل در زمان پدرش از دنيا نرفته بلكه از انظار مخفى شده است !
فرقه قدرتمند اسماعيليه كه پس از نهضت پيامبر صلى الله عليه و آله بزرگ ترين جنبش انقلابى را پايه گذارى كردند و دولتى بزرگ و نيرومند در شمال آفريقا تأسيس كردند ، زادهء همين عقيدهء اشتباه بودند !
بدين دليل بود كه امام صادق عليه السلام پيروان بزرگ و برجستهاش را بر وفات فرزندش گواه گرفت و بديشان خاطر نشان ساخت كه جانشين به حق او همان امام موسى كاظم است .
از زرارة بن اعين نقل شده است كه گفت :
نزد ابو عبداللَّه عليه السلام رفتم . سرور فرزندانش موسى در سمت راست آنحضرت نشسته بود و رو به روى او تابوتى پوشيده بود . آنحضرت به من فرمود : داوود الرقّى و حمران و ابو بصير را نزد من حاضر كن . مفضل بن عمر نيز بر آنحضرت وارد شد . من بيرون آمدم و كسانى را كه امام دستور احضارشان را داده بود ، حاضر كردم . يارانش يكى پس از ديگرى وارد مىشدند تا آنكه جمعاً سى نفر شديم .
چون ، همه گرد آمدند ، امام صادق عليه السلام فرمود : داوود ! پرده از چهرهء
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 645
مساهمون: شريعت
ص٦٤٥