نفرين خداوند بر او باد .
پس امام خنديد و فرمود :
تو را آگاه مىكنم .
« اى ابو عماره ! من از خانهام بيرون شدم و در ظاهر به فرزندانم وصيّت كردم و آنان را با على فرزندم ، شريك ساختم ، امّا در نهان فرزندم را تنها به اين وصيّت اختصاص دادم » . « 1 »
على بن عبداللَّه هاشمى گويد :
در كنار مزار رسول خدا صلى الله عليه و آله بودم كه حضرت موسى بن جعفر در حالى كه دست فرزندش على را در دست خود گرفته بود ، به سوى ما آمد و پرسيد :
آيا مىدانيد من كيستم ؟
گفتيم : تو مولا و بزرگ ما هستى .
فرمود : مرا به نام و نسب بخوانيد .
گفتيم : شما موسى بن جعفر هستى .
فرمود : چه كسى همراه من است ؟
گفتيم : او ، على ، پسر موسى بن جعفر است .
فرمود : پس گواه باشيد كه او در زمان حيات من وكيلم و پس از مرگم جانشين من است . « 2 »
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 49 ، ص 11 .
( 2 ) - همان مأخذ ، ص 15 .