مستى عشق نيست در سر تو
رو كه تو مست آب انگورى
بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر مىطلب كه مخمورى
4 . اى كه بر تربت ما مىگذرى همت خواه
كه زيارتگه رندان جهان خواهد بود
5 . عشقت رسد به فريادگر خود به سان حافظ
قرآن ز بر بخوانى با چهارده روايت
6 . ز حافظان جهان كس چو بنده جمع نكرد
لطايف حكمى با نكات قرآنى
7 . ز چنگ زهره شنيدم كه صبحدم مىگفت
فداى حافظ خوش لهجه خوش آوازم
8 . حاش لله كه نيم معتقد طاعت خويش
اين قدر هست كه گه گه قدحى مىنوشم
9 . من اگر باده خورم ورنه چه كارم با كس
حافظ راز خود و عارف وقت خويشم
10 . در شأن من به دُردكشى ظن بد مبر
كآلوده گشت خرقه ولى پاكدامنم
11 . ديده بدبين بپوشاناى كريم عيب پوش
زين دليريها كه من در كنج خلوت مىكنم
حافظم در مجلسى ، دُردى كشم در محفلى
بنگر اين شوخى كه چون با خلق صنعت مىكنم
12 . من ار چه حافظ شهرم جوى نمىارزم
مگر تو از كرم خويش يار من باشى
13 . خدا داند كه حافظ را غرض چيست
و علم الله حسبى من سؤالى
يادداشتهاى استاد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 43
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٤٣