و ثعلبى بسند خود از عدى بن حاتم روايت كرده كه گفت : بنزد رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - رفتم و در آن حال صليبى از طلا به گردن داشتم ، حضرت فرمود : اين بت را از گردنت بردار ، من آن را از گردنم برداشتم و بنزد وى رفتم ديدم همين آيه را قرائت فرمود ، من عرضكردم : ما آنان را پرستش نميكنيم ؟ فرمود : آيا چنان نيست كه آنان حلال خدا را حرام كرده و شما نيز حرام دانستيد و حرام خدا را حلال شمردهاند و شما نيز حلال شمرديد ؟ گفتم : چرا ، فرمود : همين كار پرستش از آنها است . « وَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ » يعنى اينان مسيح را نيز بجز خدا معبود خود گرفتند . « وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلهاً واحِداً » يعنى معبود يكتايى كه او خداى تعالى است . « لا إِلهَ إِلَّا هُوَ » كه پرستش جز براى او شايسته نيست و كسى جز او شايستهء پرستش نيست . « سُبْحانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ » منزه است او از شركورزى ايشان و از آنچه دربارهاش گويند و سزاوار او نيست .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۱۱ — صفحه 72
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۷۲