[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 106 ]
ترجمه :
شأن نزول :
مجاهد و قتاده گفتهاند : اين آيه در شأن هلال بن اميهء واقفى و مرارة بن ربيع و كعب بن مالك - كه از قبيلهء اوس و خزرج بودند - نازل شد و كعب بن مالك مردى درستكار بود ولى از روى سهل انگارى در كار حركت بجنگ تبوك حاضر نشد و چون رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - بمدينه بازگشت نزد آن حضرت آمده بىآنكه بدروغ عذرى براى تأخير خود بياورد عرضكرد : به خدا من عذرى نداشتم ، حضرت فرمود : راست گفتى اكنون برخيز تا خدا دربارهات حكم كند ، آن دو نفر ديگر نيز بنزد آن حضرت آمده و سخنانى نظير سخن كعب گفتند و همانگونه پاسخ شنيدند . از آن سو رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - مردم را از سخن گفتن با آنها ممنوع كرد ، و بزنانشان نيز دستور داد از آنها كنارهگيرى كنند ، و همين دستورها سبب شد كه كار بر آنها سخت شود و زندگى بر آنها تنگ گردد و اين جريان پنجاه روز طول كشيد ، كعب بن مالك خيمهاى بر كنار كوه سلع زد و بتنهايى در آنجا زندگى ميكرد تا پس از اينكه پنجاه روز بدين وضع دشوار بسر بردند توبهشان پذيرفته شد و آيهء « وَ عَلَى