بيان آيهء 1 - 2
شرح لغات :
« برائت » در لغت به معناى « بريدن رشته » است .
« سيح » : ( در جملهء سيحوا ) آهسته راه رفتن است .
« اعجاز » ( در جملهء
« غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ » . . . )
: ايجاد عجز و ناتوانى كردن .
« اخزاء » : ( در
« مُخْزِي الْكافِرِينَ » . . . )
به معناى خوار كردن برسوايى و ننگ است .
اعراب :
« برائة » برفع خوانده شود بتقدير آنكه خبر مبتداى محذوف باشد ، و تقدير آن « هذه الآيات برائة . . . » ( يعنى اين آيات بيزارى است . . . ) و محتمل است مبتداء باشد و خبر آن ظرف در جمله
« إِلَى الَّذِينَ عاهَدْتُمْ . . . »
باشد و چون مبتداء توصيف شده ( و باصطلاح مبتداء موصوف است ) از اينرو ابتداء بنكرة در اينجا جايز گشته ، ولى قول اول ( كه آن را خبر مبتداى محذوف بگيريم ) بهتر است ، چون دلالت بر حضور مطلوب كند چنانچه انسان دربارهء كسى كه او را حاضر نزد خود مىبيند ميگويد :
« حسن و اللَّه » ( نيكو است به خدا ) يعنى « هذا حسن . . . » ( اين نيكو است . . . ) .
تفسير :
« بَراءَةٌ مِنَ اللَّهِ »
يعنى اين بيزارى است از جانب خدا .
« وَ رَسُولِهِ »
يعنى بريدن رشتهء عهد و پيمان ، و رفع امان ، و برون رفتن از پيمانها .
« إِلَى الَّذِينَ عاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ »
و خطاب در اين آيه متوجه رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - و مسلمانان است ، يعنى بيزارى جوييد از آن مشركانى كه ميان