وقتى قرآن بر آنها خوانده شود با چانه سجدهكنان به زمين افتند ( چون هنگام سجده چانه از بقيه صورت به زمين نزديكتر است ) . ( 107 ) و مىگويند پروردگار ما ، منزّه است كه وعدهء پروردگارمان انجام شدنى است . ( 108 ) و گريهكنان بر چانهها افتند و فروتنيشان افزون شود ( براى خدا خضوع و خشوع كنند ) . ( 109 ) بگو خدا را بخوانيد يا رحمان را هركدام را بخوانيد نامهاى نيكو از اوست ( نماز خود را نه خيلى بلند بخوان و نه خيلى آهسته ) بلكه ميان اين دو ، راهى پيش گير ( حدوسط ) . ( 110 ) بگو ستايش ، خاصّ خدايى است كه فرزندى را نگرفته و در ملك شريك ندارد و وى را دوست و سرپرستى براى رفع مذلّت نيست . وى را تكبير گوى ، تكبير گفتنى كامل ( يعنى خداوند از هر وصفى كه بكنيد و هر ثنائى كه بگوئيد بزرگتر است ) . ( 111 )
سورة الكهف
به نام خدائى كه بر همه موجودات رحمتى فراگير و براى نيكان رحمتى ويژه دارد