از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ، سپس در زمان خلافتش مبارزه كرد ؟
امام عليه السلام فرمود : « براى اينكه او به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اقتدا نمود در ترك جهاد با مشركين بعد از پيامبرى به مدت سيزده سال در مكّه و نه ماه در مدينه به خاطر كمى ياران ، و على عليه السلام نيز به خاطر كمى ياران ترك مخاصمه كرد . پس همان گونه كه نبوّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به خاطر ترك جهاد به مدت سيزده سال و نه ماه باطل نشد ، امامت على عليه السلام نيز براى ترك جهاد در بيست و پنج سال تعطيل نشد ، زيرا علت منع براى هر دوى آنها يكى بود . »
امام امير المؤمنين عليه السلام حق خود را رها كرد و با دشمنانش به علت كمى يارانش جهاد نكرد . و او عليه السلام فرمود : « پس من در انتخاب دو راه مىانديشيدم : يا مىبايست با دست خالى به مخالفانم حمله كنم و يا در برابر حادثهاى ظلمانى و پرابهام شكيبايى پيشه سازم ؛ حادثهاى كوبنده كه بزرگسال را فرتوت ، و جوان را پير نشان مىدهد و انسان با ايمان را تا به ديدار پروردگارش در رنج و مشقت فرو مىبرد . پس به حكم عقل سليم بر آن شدم كه صبر و تحمل را با دست خالى ترجيح بدهم . من راه بردبارى را در پيش گرفتم چون كسى كه خارى در چشم و استخوانى در گلو داشته باشد . »
براى امام گروهى نبود كه او را يارى كند ، در عوض دشمنان و مخالفين فراوانى داشت . پس او سلام اللّه عليه صبر پيشه كرد و از حق خود صرف نظر نمود به خاطر مصالح عموم و حفظ وحدت مسلمانان .
و در اينجا بحث ما دربارهء بعضى از شئون اسلامى كه امام رضا عليه السلام به آنها اشاره كرد ، خاتمه يافت .
حياة الامام علي بن موسى الرضا ( ع ) ( پژوهشى دقيق در زندگانى امام رضا ع ) ( فارسي ) — صفحة 113
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص١١٣