گناهى بود كه مىتوانست بخشيده شود و پيامبران قبل از نزول وحى به آنها ، مىشد مرتكب آن شوند . وقتى خدا آدم را برگزيد و پيامبر كرد ، او معصوم شد و مجاز نبود مرتكب گناه شود ، چه گناه كوچك يا گناه بزرگ . خداى عزّ و جل مىگويد :
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى
« 1 » ، و خداى عز و جل گفت :
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ
« 2 » .
( 1 ) سؤال 2 : مأمون پرسيد : پس معنى اين آيه چيست كه خداوند مىفرمايد :
فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَكاءَ فِيما آتاهُما
« 3 » ؟
پاسخ سؤال 2 : امام فرمود : حوّا براى آدم پانصد شكم زاييد پسر يا دختر ، بنابراين آدم و حوّا تعهد كردند به خداى متعال ، و دعا كردند و گفتند :
لَئِنْ آتَيْتَنا صالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً
« 4 » ( اگر فرزند صالحى به ما بدهى ، يقينا تو را شكر خواهيم كرد ) . وقتى خدا به آنها فرزندان خوبى داد كه از هر گونه مريضى و عيبى برى بودند او به آنها دو نمونه پسر و دختر داد دو قسم را به خداى متعال نسبت دادند او را ياد مىكردند مشتركا براى آنچه خدا به آنها عطا كرده بود ، اما آن فرزندان شكر نكردند او را آنگونه كه پدرانشان شكر مىكردند . خداى عزّ و جل مىگويد :
فَتَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ
« 5 » .
( 2 ) سؤال 3 : من گواهى مىدهم كه تو فرزند رسول خدايى ، به من بگو دربارهء ابراهيم قول خداى متعال را كه مىفرمايد :
فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأى كَوْكَباً قالَ هذا رَبِّي
« 6 » .
پاسخ سؤال 3 : امام فرمود : همانا ابراهيم در جامعهاى زندگى مىكرد كه
هامش
( 1 ) طه / 121 و 122 .
( 2 ) آل عمران / 33 .
( 3 ) اعراف / 190 .
( 4 - 5 ) اعراف / 189 و 190 .
( 6 ) انعام / 76 .