وارتحل المغيرة وأبو بكرة ونافع بن كلدة وزياد وشبل بن معبد البجلي حتّى قدموا على عمر ، فجمع بينهم وبين المغيرة . . فقال المغيرة : يا أمير المؤمنين ! سل هؤلاء الأعبد : كيف رأوني . . إلى أن قال : ولم يشهد زياد بمثل شهادتهم ( 1 ) .
از اين عبارت صاف ظاهر است كه مغيره وهر چهار گواه كوچ كرده نزد عمر حاضر شدند ، وعمر در ميان هر چهار گواه ومغيره جمع كرده ، طلب شهادت از ايشان نمود كه سه شاهد بر زناى مغيره شهادت دادند وزياد به مثل ايشان شهادت نداد .
پس بنابر اين روايت طبري كه مخاطب در متن كتاب وهمچنين ابن روزبهان به جواب " نهج الحق " به آن احتجاج واستدلال نمودهاند ، ثابت شد كه تعليل درء عمر حدّ را به تفرّق شهود ، باطل محض است كه در واقع تفرق نشده .
واز عجائب آن است كه كابلى در بيان قصه مغيره - كه به ابن جرير طبري وديگر علماى خود منسوب ساخته - غيبت شاهد چهارم را ذكر نموده چنانچه گفته :
ثم دعا الرابع - وكان غائباً - فلمّا حضر قال : ما عندك ؟ . . إلى آخره ( 2 ) .
هامش
1 . تاريخ طبري 3 / 170 .
2 . الصواقع ، ورق : 265 .