اكنون با توجه به اين كه سجده غايت خضوع است وفقط براي خداى
متعال صحيح است ، بايد ببينيم بر چه چيز بايد سجده نمود كه بيانگر
غايت خضوع باشد .
همانطور كه روشن است واز تعريف لغويين نيز استفاده مى شود ، فقط
نهادن پيشانى بر زمين - به ويژه خاك - است كه غايت خضوع مى باشد .
اين در حالي است كه مسلما به فرش ومأكول وملبوس زمين گفته
نمى شود وعنوان زمين بر آنها صادق نيست . بنابر اين ، مى توان گفت
علاوة بر أدله اى كه خواهد آمد ، أساسا لفظ سجود استشعار دارد بر اين كه
أصل در سجده آن است كه بر زمين يا خاك باشد ، مگر آن كه دليل قطعي
داشته باشيم كه سجده بر غير زمين نيز جايز است . اما چنان كه خواهيم
ديد ، أدله تنها بر صحت سجده بر زمين وروئيدنىهاى غير مأكول
وملبوس آن دلالت دارد .
تشيع در تسنن ( فارسي ) — صفحة 285
مساهمون: السيد محمد رضا المدرسي
ص٢٨٥