سجده در لغت واصطلاح
در " صحاح " مى گويد :
سجد ، خضع . . . ومنه سجود الصلاة وهو وضع الجبهة
على الأرض ، والاسم السجدة بالكسر ،
سجده كرد ، خضوع كرد . . . " سجود " در نماز از همين ريشه است وآن
قرار دادن پيشانى بر زمين مى باشد . اسم مصدر آن " سجده " است .
ودر " نهاية " ، " لسان العرب " و " تاج العروس " همين عبارت تكرار شده
است ، با اين تفاوت كه عبارت " والاسم السجدة " در آنها نيامده است .
آن چنان كه معلوم است ، سجود نهايت خضوع است ، به طورى كه
خضوعى بالاتر از آن نمى باشد وجز براي ذات أقدس الهى براي ديگرى
جايز نيست ( 1 ) .
هامش
1 . واما درباره ء سجده ء ملائكة بر آدم وسجده ء فرزندان يعقوب بر حضرت يوسف ، در كتب تفاسير سخن
گفته شده است . يكى از جوابهايى كه مطرح شده آن است كه حضرت آدم ويوسف على نبينا وآله
وعليهما السلام قبلهء ساجدين بودند ، نه مسجود آنها .