مذهب اثبات ومنافرت تأويل وغفلت از تنزيه بر أو غلبه كرده تا آنجا
كه اين مسأله در طبع أو موجب انحراف شديدي شده است . ( 1 )
بالاتر از اينها ، برخى از آنها اخبارى را در فضيلت ائمهء خود جعل
كرده و - العياذ بالله - به رسول أكرم ( صلى الله عليه وآله ) نسبت داده اند ، مثل آنچه كه در
مورد " أبى حنيفة " جعل كرده اند : " الأنبياء يفتخرون بي وانا افتخر بابى
حنيفة ، من أحبه فقد أحبني ومن ابغضه فقد ابغضني ( 2 ) ، أنبيا به من افتخار
مى كنند ومن به أبى حنيفة افتخار مى كنم . هر كس أو را دوست بدارد مرا
دوست مى دارد وهر كس أو را دشمن بدارد ، مرا دشمن داشته است " .
وأمثال اين . ( 3 )
همچنين رواياتى در مذمت أئمة ديگر جعل كردند ، چنان كه " ابن حجر "
درباره ء " محمد بن سيعد تورقى " مى گويد : أو از وضاعين است ومطالب
زشتى را عليه ثقات وضع كرده است . . . كه از آن جمله اين روايت است :
" سيكون في أمتي رجل يقال له محمد بن إدريس ( يعنى الشافعي ) فتنته
على أمتي أضر من فتنة إبليس ( 4 ) ، يعنى به زودى در امتم مردى مى آيد كه به
أو ابن إدريس ( شافعي ) گويند ، وضرر فتنه اش بر امتم از إبليس بيشتر
است " .
هامش
1 . طبقات الشافعية ، ج 1 ، ص 190 .
2 . الدر المختار في شرح تنوير الابصار ، ج 1 ، صفحهء 53 تا صفحهء 54 .
3 . نظير آن چه كه به عنوان مدح شافعي گفته اند كه به قدح نزديك تر است ، چنان كه فخر رازي از
" حرمله " نقل مى كند :
كان الشافعي يخرج لسانه ، فيبلغ أنفه ، فلاجرم كان في غاية القدرة على الكلام ونهاية الفصاحة ،
شافعي زبانش را خارج مى كرد وبه بيني اش مى رساند ، پس ناچار در نهايت قدرت بر سخن ورى
وانتهاى فصاحت بود . ر . ك : مناقب الامام الشافعي ، ص 35 .
4 . لسان الميزان ، ج 5 ، ص 179 .