باب ( بيست و پنجم ) اعتقاد در اعراف
ابن بابويه رحمة اللَّه عليه گويد : اعتقاد ما در باب اعراف آن است كه اعراف سورى است يعنى مكان مرتفعى است يا حجابى است ميان بهشت و جهنم ، بر آنجا مردانى هستند كه هر كس را بسيما ميشناسند و آن مردان پيغمبر ما صلى اللَّه عليه و آله و سلّم و اوصياء آن جنابند داخل بهشت نميشوند مگر آنكه شناساى ايشان بوده و ايشان شناساى او بودهاند ، و داخل آتش نميگردد الا كسى كه ناشناس ايشان بوده و ايشان ناشناس او بودهاند .
و نزد اعراف حاضرند آن كسانى كه كارشان معوق مانده تا امر خدا در بارهء آنها صادر شود يا اينكه عذابشان كند يا اينكه بازگشت بر ايشان بعفو و رحمت فرمايد « 1 »
هامش
( 1 ) شيخ مفيد عليه الرحمة فرموده است كه بتحقيق كه گفته شده است كه اعراف كوهى است ميانهء بهشت و جهنم و گفته شده است كه آن ديواريست ميانهء بهشت و جهنم و مجمل امر در آن آنست كه آن مكانى است كه نيست از بهشت و نه از دوزخ و بتحقيق كه آمده است خبر به اين مضمون و باينكه هر گاه روز قيامت بوده باشد رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و امير المؤمنين و امامان از ذريهء او صلوات اللّه عليهم آن كسانى كه قصد نموده است خداوند بقولش كه :وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ وَ نادَوْا أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ لَمْ يَدْخُلُوها وَ هُمْ يَطْمَعُونَ( سورهء اعراف آيهء 46 ) يعنى براى اعراف ميباشند مردانى كه ميشناسند هر يك بسيماء ايشان پس ندا مينمايند اصحاب بهشت را كه سلام باد بر شما ( تا آخر آيه ) و اين به جهت آن است كه خداوند تعالى ميشناساند ايشان را اصحاب بهشت را و اصحاب دوزخ را بسيمائى كه قرار ميدهد بر