مبحث بيست و سوم در بارهء حديث مناشده « 1 » [ سوگند دادن ] از اخبار مشهورهاى كه خاصّه و عامّه ، آن را نقل نمودهاند و به مرحله تواتر مفيد قطع رسيده است
« 519 » اين روايت را خوارزمى و ديگران از عامر بن وائله نقل كردهاند كه گفت : در روز شوراى انتخاب خليفه با على عليه السّلام در جمع حاضران بودم و شنيدم كه على عليه السّلام به آنها در مورد حقّ غصبشدهاش مناشده نموده و فرمود : براى شما چنان حجّت و برهان روشن اقامه كنم كه هيچ يك از شما چه عرب و چه عجم ، نتواند آن را انكار نمايد و يا مسير سخن را تغيير دهد ! سپس فرمود : اى مردم شما را به خدا سوگند مىدهم ! آيا در بين شما كسى پيش از من ، به وحدانيت خدا اعتراف نموده ؟ همگى گفتند : به خدا سوگند نه ! بعد فرمود :
هامش
( 1 ) . مناشده عبارت است از اين كه براى مطالبهء حقى ، كسى ديگران را به خدا سوگند دهد و آنها را دعوت به شهادت به حق نمايد [ م ] .
( 519 ) . مناقب خوارزمى ، فصل 19 ، ص 222 ، چاپ نجف و ص 313 ، چاپ قم ، حديث 314 ؛ مناقب ابن مغازلى ، ص 112 ، ح 155 ؛ فرائد السمطين ، ج 1 ، باب 58 ، ح 251 ؛ ترجمة امام على بن ابى طالب عليه السّلام من تاريخ دمشق ابن عساكر ، ج 3 ، ص 113 ، ح 1140 ؛ اللألى المصنوعه سيوطى ، ج 1 ، ص 361 ؛ امالى شيخ طوسى ، ج 1 ، جزء 12 ، ص 342 و ج 2 ، مجلس 26 ، ص 159 ؛ خصال شيخ صدوق ، ح 31 ، از أبواب چهلم ، ص 553 ؛ احتجاج طبرسى ، ج 1 ، ص 132 .