از جمله حقوقى كه بر أساس حق خداوند بر انسان مطرح مىشود حق قرآن وحق
پيامبر أكرم ( ص ) ومعصومين ( ع ) ونيز حق فرائض وواجبات مهم الهى مىباشد :
الف - حق قرآن : " قرآن " حق بزرگى بر مسلمانان دارد ، مطابق روايتي كه از حضرت
امام جعفر صادق ( ع ) نقل شده آن حضرت فرموده اند : " قرآن عهد نامه اى است ميان خدا
ومردم ، وسزاوار است كه مسلمان هر روز اين عهدنامه را مورد توجه قرار دهد
و ( حد أقل ) پنجاه آية از آن را قرائت نمايد " . بر أساس اين حق است كه مسلمانان نسبت
به خواندن وفهميدن قرآن كريم ونيز عمل كردن به آن وظيفة سنگينى دارند ، وسهل انگارى
آنان در انجام اين وظيفة چنانچه موجب سستى عقايد وبي توجهى به احكام الهى گردد
حرام خواهد بود .
وبر حسب مضامين روايات ديگر درجات بهشت مطابق با مقدار خواندن
( وعمل كردن به ) قرآن خواهد بود . در كتاب شريف كافى آمده است كه پيامبر أكرم ( ص )
فرمودند : " همانا سزاوار ترين مردم به فروتنى وانجام نماز وروزه در نهان وعيان -
بي گمان - حامل قرآن مىباشد " . آنگاه با صداى بلند فرمودند : " اى كسى كه قرآن را با
خود دارى ! به واسطه قرآن راه تواضع وفروتنى را پيشه خود ساز تا خداوند تو را عزيز
وسر بلند نمايد ، ومبادا قرآن را وسيله فخر ومباهات خود قرار دهى كه ذليل خواهى
شد . . . به هر كس كه قرآن داده شود وخيال كند به كسى از مردم چيزى بهتر از آن داده
شده ، همانا بزرگ شمرده آنچه را خداوند كوچك دانسته وكوچك شمرده آنچه را كه
خداوند بزرگ دانسته است " .
ب - حق پيامبر أكرم ( ص ) ومعصومين ( ع ) : " نبوت " و " امامت " دو نعمت بزرگ
معنوي است كه خداوند بر بندگان خود منت نهاده وجهت ساختن انسان ورسيدن أو به
كمال انساني قرار داده است . پيامبر أكرم ( ص ) ومعصومين ( ع ) نقش عظيمى در استقرار
خداپرستى وتوحيد وعدالت ونشر فضائل انساني وارزشهاى الهى در جامعه داشته اند ،
اگر آن بزرگواران نبودند يقينا جاهليت ريشه دار اجازه رشد فكرى ومعنوي به بشريت
نمىداد . آن حضرات هر كدام در مقطع حيات پر بركت خود پرچمدار هدايت ونمونه
كامل انسانيت والگوى فضيلت وكرامت وتعالى انسان در ابعاد عقيدة واخلاق وعمل
ونيز الگوى هميشگى اسلام ومبين تعاليم حيات بخش قرآن بودند ، از طرفي ولايت آن
حضرات شرط تحقق توحيد به عنوان " حصن " خداى متعال مىباشد . از اين رو آن
هامش
( 1 ) أصول كافى ، كتاب فضل القرآن ، باب " في قرائته " ، حديث 1 .
( 2 ) أصول كافى ، كتاب فضل القرآن ، باب " فضل حامل القرآن " ، حديث 5 .