تخطي إلى المحتوى الرئيسي

توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 462

مساهمون:

ص٤٦٢
في المدة المعلومة على المهر المعلوم " يعنى : " خود را زن تو نمودم در مدتي كه معلوم شده وبه مهرى كه معين شده است " وبلا فاصله مرد بگويد : " قبلت هكذا " يعنى : " به همين گونه قبول كردم " عقد صحيح است ، ومىتواند به جاى " زوجتك نفسي " " متعتك نفسي " بگويد . واگر ديگرى را وكيل كنند ، چنانچه مثلا اسم مرد " احمد " واسم زن " فاطمه " باشد وابتدأ وكيل زن بگويد : " متعت موكلك احمد موكلتي فاطمه في المدة المعلومة على المهر المعلوم " يعنى : " موكل خودم فاطمه را در مدتي كه معلوم شده به زوجيت موكل تو احمد در آوردم به مهرى كه معين است " وبلا فاصله وكيل مرد بگويد : " قبلت هكذا " يعنى : " به همين گونه قبول كردم " صحيح مىباشد ، ومىتواند به جاى متعت " " زوجت " بگويد . " مسأله 2584 " اگر يك نفر از طرف مرد وزن در خواندن صيغه عقد موقت وكيل شود ، چنانچه مثلا اسم مرد " احمد " واسم زن " فاطمه " باشد ووكيل بگويد : " متعت موكلى احمد موكلتي فاطمه في المدة المعلومة على المهر المعلوم " يعنى : " موكل خود فاطمه را در مدتي كه معلوم شده به زوجيت موكل خودم احمد در آوردم به مهرى كه معين شده است " وبلا فاصله بگويد : " قبلت هكذا " يعنى : " به همين گونه قبول كردم " عقد صحيح مىباشد . ومىتواند به جاى " متعت " " زوجت " بگويد . شرايط اجراى صيغه عقد : " مسأله 2585 " اجراى عقد ازدواج داراى پنج شرط است : 1 - بنابر احتياط واجب در صورت توانايى به عربى صحيح خوانده شود ، واگر خود مرد وزن نتوانند به عربى صحيح بخوانند بهتر است وكيل بگيرند ، گرچه لازم نيست . بلكه خودشان به هر زبانى صيغه را بخوانند صحيح است ، ولى بايد لفظي بگويند كه معناى " زوجت " و " قبلت " را بفهماند . 2 - مرد وزن يا وكيل آنها هنگام خواندن صيغه معناى آن را بدانند وقصد انشاء يعنى ايجاد پيوند زناشويى داشته باشند ، يعنى اگر خود مرد وزن صيغه را مىخوانند ، زن به گفتن : " زوجتك نفسي " قصدش اين باشد كه خود را زن أو قرار دهد ، ومرد به گفتن : " قبلت التزويج " زن بودن أو را براي خود قبول نمايد ، واگر وكيل مرد وزن صيغه را مىخوانند ، به گفتن : " زوجت " و " قبلت " قصدشان اين باشد كه مرد وزنى كه آنان را وكيل كرده اند زن وشوهر شوند . 3 - كسى كه صيغه را اجرا مىكند بايد عاقل وبنابر احتياط بالغ باشد ، چه براي خودش
توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 462 | الشيخ المنتظري