تخطي إلى المحتوى الرئيسي

توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 428

مساهمون:

ص٤٢٨
ضامن نيست . " مسأله 2399 " اگر امانتگذار بميرد وچند وارث داشته باشد ، امانتدار بايد امانت را به همه ورثه بدهد يا به كسى بدهد كه همه آنان گرفتن امانت را به أو واگذار كرده اند ، واگر وصى هم داشته باشد بايد تا مقدار يك سوم به وصى هم مراجعه شود . پس اگر بدون اجازه ديگران همه امانت را به يكى از ورثه بدهد ضامن سهم ديگران مىباشد . " مسأله 2400 " اگر امانتدار بميرد يا ديوانه شود وارث ميت يا ولى ديوانه بايد هر چه زودتر به امانتگذار اطلاع دهد ويا امانت را به أو برساند . " مسأله 2401 " اگر امانتدار نشانه هاى مرگ را در خود ببيند ، چنانچه ممكن است بايد امانت را به صاحب آن يا وكيل يا ولى أو برساند ، واگر ممكن نيست بايد آن را به حاكم شرع بدهد ، وچنانچه به حاكم شرع دسترسى ندارد بايد وصيت كند وشاهد بگيرد وبه وصى وشاهد جنس وخصوصيات امانت ومحل وصاحب آن را بگويد . هر چند در صورتي كه وارث أو امين است واز امانت اطلاع دارد لازم نيست وصيت نمايد . " مسأله 2402 " اگر امانتدار نشانه هاى مرگ را در خود ببيند وبه وظيفة اى كه در مسأله پيش گفته شد عمل نكند ، چنانچه آن امانت از بين برود بنابر احتياط واجب عوض آن را ضامن است ، گرچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده وبيمارى أو خوب شود . " مسأله 2403 " مالي كه رهن يا عارية يا اجاره ويا به مضاربه گذاشته شده است در دست طرف معامله امانت بوده وبايد در حفظ آن كوشا باشد . " مسأله 2404 " اگر مالي را سيل يا دزد ببرد وبعد به دست كسى بيفتد يا در اثر اشتباه در نقل وانتقال ويا اشتباه در معامله ونظاير آن به دست كسى بيفتد ، آن فرد بايد به طور امانت از آن نگهدارى نمايد وآن را به دست مالك يا وكيل أو برساند ويا به آنها اطلاع دهد . همچنين است اگر كسى مال گمشده اى را پيدا كند ويا مالي كه در معرض تلف ونابودى است به دست آورد . " مسأله 2405 " اگر كافر غير حربي مال خود را نزد مسلمان به امانت بگذارد حفظ امانت ورد آن به صاحبش هنگام مطالبه واجب است ، ودر صورتي كه كافر حربي مال خود را نزد مسلمان به امانت بگذارد بنابر احتياط هنگام مطالبه آن را به صاحبش تحويل دهد . " مسأله 2406 " اگر كسى امانتدارى خود را انكار نمايد يا آن را قبول كند ولى مدعى تلف شدن امانت يا رد آن به صاحبش شود ، چنانچه طرف بينه اى نداشته باشد ادعاى أو با قسم قبول خواهد شد . همچنين است در صورتي كه دو طرف تلف شدن امانت را نزد امانتدار قبول دارند ولى امانتگذار مدعى كوتاهى ويا تعدى امانتدار در مال امانت شود .