صد دينار ، و پس از دميدن روح هزار دينار مىباشد « 1 » .
و پيش از اين گذشت كه آن حضرت - عليه السلام - در معناى « ابّ » و « كلاله » به آيات قرآن استدلال نمود ، در قبال ابو بكر كه از معناى آنها عاجز ماند . و در قبال عمر نيز آن هنگام كه خواست بر زنى كه بطور اجبار تن به زنا داده بود حدّ جارى كند ، آن حضرت به اين آيهء شريفه استدلال نمود : «
فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ
» « 2 » . و نگذاشت به او حدّ بزند . و هنگامى كه عثمان خواست زنى را كه پس از شش ماه فرزند زاييده بود حدّ بزند ، آن حضرت - عليه السلام - به اين دو آيهء شريفه استشهاد نمود : «
وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ . . .
» « 3 » «
وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ . . .
» « 4 » و نگذاشت به او حدّ بزند و گذشت استناد آن حضرت به آيات قرآن در معناى جزء و سهم و حين و قديم .
2 - عمل مستحب
( 1 ) امير المؤمنين - عليه السلام - مىفرمود : مستحب است مرد با همسر خود در شب اول ماه رمضان آميزش نمايد ؛ زيرا خداى تعالى مىفرمايد : «
أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيامِ الرَّفَثُ إِلى نِسائِكُمْ
؛ « 5 » حلال شده است از براى شما در شب ماه رمضان آميزش با همسرانتان » « 6 » .
3 - بازگشت سه عمل
( 2 ) سيد رضى ( ره ) در « خصائص » آورده : امير المؤمنين - عليه السلام - فرمود : سه
هامش
( 1 ) - ارشاد مفيد ، ص 119 .
( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 173 .
( 3 ) - سورهء احقاف ، آيهء 13 .
( 4 ) - سورهء بقره ، آيهء 232 .
( 5 ) - سورهء بقره ، آيهء 186 .
( 6 ) - فروع كافى ، ج 4 ، ص 180 ، حديث 3 .