از فرمايشات امام ( ع )
قبرى را در حال آماده شدن مشاهده نموده و فرمود : چيزى ( زندگى ) كه پايانش اين باشد ، شايسته است كه از آغاز نسبت به آن بىميل بود و چيزىكه آغازش اين باشد ( قبر ) ، شايسته آن است كه از پايانش ترسيد . « 1 »
انسان دو زندگى دارد كه فاصله و تفاوت ميان آنها مانند هستى و نيستى است . او هنگامى كه چشم به جهان نخست خود باز مىكند ، فضايى فراخ و بزرگ ، ماه و خورشيد و خوردنى و نوشيدنى و پدر و مادر و نزديكانى را مىيابد كه او را در برگرفته و در كارها به ياريش مىشتابند . همچنين توانايى گزينش دارد و مىتواند كارى را انجام داده يا فرو گذارد . اما در زندگانى دوم خود ، در گام اول ، گور و تاريكى و تنهايىاش به پيشواز مىآيند و چه بسا كه اين همه بهتر از ايستادن وى در پيشگاه خداوند در روز رستاخيز باشد ، آنجا كه نمىتواند هيچ سود و زيانى را بر خود روا كند .
حسن همجوارى و همسايگى فقط در برچيدن دامن از آزار همسايه نيست بلكه شكيبايى بر آزار آنان است . « 2 »
آنگاه كه روز قيامت در رسد ، كسى آواز دهد : هان اگر كسى اجرى بر خدا دارد بپاخيزد . پس هيچكس برنخيزد مگر آنكه بخشيد و نيكويى نمود كه اجر وى با خدا باشد . « 3 »
هامش
( 1 ) - معانى الاخبار : 343 ح 1 ، تحف العقول : 408 ، وسائل الشيعه : 16 / 15 ح 14 .
( 2 ) - كافى : 2 / 667 ح 9 ، تحف العقول : 409 ، وسائل الشيعه : 12 / 122 ح 3 .
( 3 ) - تحف العقول : 408 ، الدر المنثور : 6 / 11 ، بحار الانوار : 75 / 324 ح 26 ، اعلام الدين : 337 .