تبانى رشته سخن درمورد زشت كردارىهاى مروان را به درازا مىبرد و او را از حلقه اصحاب پيامبر ( ص ) بيرون مىكند و داستان حكم پدر او و آزار وى نسبت به پيامبر ( ص ) و تبعيدش از مدينه را نقل مىكند . « 1 » از جمله مواردى كه در مورد مروان نقل مىكند اين است كه او در دين بدعت آورده و خطبه عيد را پيش از نماز مىخواند در حالى كه پيامبر ( ص ) آن را بعد از نماز مىگفت . انگيزه اين كار مروان آن بود كه وى در خطبه خود امام على ( ع ) را بر منبر دشنام مىگفت . چون نماز پايان مىيافت ، مردم براى آنكه دشنامگويى او را بر على نشنوند به سرعت پراكنده مىشدند . پس براى اينكه آنان را نگه داشته و دشنام و بدگويى را به گوششان برساند ، خطبه را به پيش از نماز منتقل كرد . « 2 » تبانى سپس كشتار كربلا و واقعه حره و ديگر رويدادها را بازگو كرده و فصل ويژهاى را به احاديثى كه در نكوهش يزيد بن معاويه و لعن وى توسط ائمه ( اهل سنت ) و علما وارد شده ، اختصاص مىدهد .
هامش
( 1 ) - در زمان پيامبر ورود مروان حكم و پدرش به مدينه ممنوع بود . اين ممنوعيت در زمان خلافت ابو بكر و عمر نيز پا برجا بود تا آنكه خلافت به عثمان رسيد و او را با عزت و احترام به مدينه راه داد . مروان درخواست خلافت مىكرد و براى فرماندارى پافشارى نمود اما عثمان او را به عنوان وزير گرفت تا آنكه امام على ( ع ) فرمود : به خدا سوگند در اين صورت ما نيزههاى خود را شكسته و شمشيرهايمان را قطعه قطعه خواهيم كرد و در اين كار سودى بر آنكه بعد ما بيايد ، نخواهد بود : الامامه و السياسه : 1 / 29 ، العقد الفريد : 2 / 272 ، آن را به اختصار از ابن ابى شيبه از اعمش نقل كرده است .
( 2 ) - تحذير . . . : 2 / 283 .