لذا سخن نويسنده تنها به رنج افكندن خود است و تأثيرى در تأييد مسأله ندارد .
بعد از اين به موضع ديگرى از مهمترين مسألهاى كه نويسنده در رسالهء مذكور آورده ، منتقل مىشويم . وى در اين موضع ، به بحث و بررسى برخى روايات شاذى مىپردازد كه شاذ بودن آنها از اين حيث است كه از متن معروف قرآن طولانىترند [ عبارات زيادى دارند ] ، سخن او چنين است : « برخى از قاريان برجسته به ذهنشان چنين رسيد كه متن الهى را واضحتر نمايند و آنچه را كه معتقد بودند ، درست نيست ، از حيث شكل و ساخت ، تصحيح نمايند . انگيزهء آنها در اين كار ، علاقه به تعيين و تعريف برخى گرايشهاى اعتقادى يا لاهوتى بوده است .
در مثالهاى زير از بين روايتهاى شاذ ، كلمات يا عبارتهايى را در متن مىبينيم كه دچار اشتباه مىشويم ، اگر تنها آنها را امرى زايد يا براى تفسير بدانيم . سپس نويسنده ، قرائتهاى زير را مىآورد كه آنها را با اختصار و بدون هر گونه تفسيرى از آن مىآوريم .
1 - [ در مائده ] 5 / 85 :
فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ
( متتابعان ) از ابىّ ، ابن مسعود ، اعمش ، قتادة و ابن عون ( 10 ) .
2 - [ در احزاب ] 33 / 50 :
وَ بَناتِ خالِكَ وَ بَناتِ خالاتِكَ
( و )
اللَّاتِي هاجَرْنَ مَعَكَ
از ابن مسعود ( 11 ) .
3 - [ در كهف ] 18 / 80 :
وَ أَمَّا الْغُلامُ فَكانَ أَبَواهُ مُؤْمِنَيْنِ
[ و كان الغلام كافرا )
فَخَشِينا أَنْ يُرْهِقَهُما »
از قتاده ( 12 ) .
4 - [ در كهف ] 18 / 80 :
« وَ أَمَّا الْغُلامُ فَكانَ أَبَواهُ مُؤْمِنَيْنِ
( فخاف ربّك )
أَنْ يُرْهِقَهُما »
از ابن مسعود ( 13 ) .
5 - [ در مائده ] 5 / 5 :
وَ طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ
( من قبلكم )
حِلٌّ لَكُمْ »
از سعيد بن جبير ( 14 ) .
6 - [ در مريم ] 19 / 19 :
أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ
( امرنى ان ) اهب لك غلاما زكيا » در برخى مصاحف .
7 - [ در مدّثّر ] 74 / 40 - 42 :
فِي جَنَّاتٍ يَتَساءَلُونَ
( يا فلان ) ما سلكك فى سقر » از ابن زبير به نقل از عمر بن خطاب .