مسأله 1211 - وقتي يكى از شكهاى صحيح براي انسان پيش آيد - چنانچه گذشت
- بنابر احتياط واجب فورا فكر كند ، واگر چيزهايى كه به واسطهء آنها ممكن است
يقين يا گمان به يك طرف شك پيدا شود از بين نمى رود ، چنانچه كمي فكر كردن را
تأخير بيندازد اشكال ندارد ، مثلا اگر در سجده شك كند مى تواند تا بعد از سجده
فكر كردن را تأخير بيندازد .
مسأله 1212 - اگر أول به يك طرف گمان داشته باشد ، بعد دو طرف در نظر أو
مساوى شود ، بايد به دستور شك عمل نمايد ، واگر أول دو طرف در نظر أو مساوى
باشد وبه طرفي كه وظيفهء اوست بنا بگذارد ، بعد گمانش به طرف ديگر برود ، بايد
همان طرف را بگيرد وبه وظيفة عمل نمايد .
مسأله 1213 - كسى كه نمى داند به يك طرف گمان دارد ، يا هر دو طرف در نظر أو
مساوى است ، بايد به دستور شك عمل كند ، واحتياط مستحب آن است كه اگر
شك از شكوك صحيحه ومورد نماز احتياط است وگمانى كه احتمال مى دهد بر
أكثر است ، نماز را بر طبق آن گمان تمام كند ونماز احتياط بخواند ، واگر بر أقل است
يا شك از شكوك صحيحه نيست ، بر طبق گمان نماز را تمام كند واعاده نمايد .
مسأله 1214 - اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى داشته ، كه مثلا دو
ركعت خوانده يا سه ركعت وبنا را بر سه گذاشته ، ولى نداند كه گمانش به خواندن
سه ركعت بوده يا هر دو طرف در نظر أو مساوى بوده ، بايد نماز احتياط را بخواند .
مسأله 1215 - اگر موقعى كه تشهد مى خواند ، يا بعد از ايستادن شك كند كه دو
سجده را به جا آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از شكهايى كه اگر بعد از تمام شدن
دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مى باشد براي أو پيش آيد - مثلا شك كند كه دو ركعت
خوانده يا سه ركعت - چنانچه به دستور آن شك عمل كند ، نمازش صحيح است .
مسأله 1216 - اگر پيش از آن كه مشغول تشهد شود ، يا پيش از ايستادن - در ركعتي