دارد مىتواند عقد را به هم بزند :
( أول ) ديوانگى . ( دوم ) مرض خوره . ( سوم ) مرض برص . ( چهارم ) كورى .
( پنجم ) زمينگير بودن ودر حكم أو است شلى كه شل بودنش واضح باشد . ( ششم )
افضاء يعنى راه بول وحيض يا راه حيض وغائط أو يكى شده باشد . ( هفتم ) آن كه
گوشت يا استخوانى در فرج أو باشد كه مانع نزديكى شود .
( مسأله 2390 ) اگر زن بعد از عقد بفهمد كه شوهر أو پيش از عقد ديوانه بوده
است يا آن كه بعد از عقد چه پيش از نزديكى يا بعد از آن ديوانه شود يا آلت مردى
نداشته ، يا بعد از عقد پيش از نزديكى بريده شود يا مرضى دارد كه نمىتواند
وطى ونزديكى نمايد ، هر چند آن مرض بعد از عقد وپيش از نزديكى عارض شده
باشد در تمام اين صور بي طلاق مىتواند عقد را به هم بزند ، ولى در صورتي كه شوهر
نتواند نزديكى نمايد لازم است زن به حاكم شرع يا وكيلش رجوع نمايد وأو به شوهر
يك سال مهلت مىدهد وچنانچه نتوانست با آن زن يا زنى ديگر نزديكى نمايد
زن پس از آن مىتواند عقد را به هم بزند . واگر آلت مردى بعد از نزديكى بريده
شود فسخ عقد از طرف زن اثرى ندارد واحتياط مستحب اين است كه شوهر أو را
طلاق دهد .
( مسأله 2391 ) اگر زن بعد از عقد بفهمد كه تخمهاى شوهرش را كشيدهاند
در صورتي كه امر را بر آن زن مشتبه كرده باشند مىتواند عقد را به هم بزند ودر غير اين
فرض اشتباه اندازى احتياط ترك نشود .
( مسأله 2392 ) اگر بواسطة آن كه مرد نمىتواند وطى ونزديكى كند زن عقد را
به هم بزند ، شوهر بايد نصف مهر را بدهد . ولى اگر بواسطة يكى از عيبهاى ديگرى
كه گفته شد ، مرد يا زن عقد را به هم بزند ، چنانچه مرد با زن نزديكى نكرده باشد
چيزى بر أو نيست واگر نزديكى كرده ، بايد تمام مهر را بدهد .