دائم ( ازدواج موقت ) . عقد دائم آنست كه مدت زناشوئى در آن معين نشود وهميشگى
باشد وزنى را كه به اين قسم عقد مىكنند دائمه گويند وعقد غير دائم آنست كه مدت
زناشوئى در آن معين شود ، مثلا زن را به مدت يك ساعت يا يك روز يا يك ماه يا يك سال
يا بيشتر عقد نمايند ولى بنا بر احتياط ( واجب ) مدت بايد از عمر زن وشوهر زيادتر نباشد وزنى
را كه به اين قسم عقد كنند متعه وصيغه مىنامند .
احكام عقد ( مسأله 2372 ) در زناشوئى چه دائم وچه غير دائم بايد صيغه خوانده شود
وتنها راضى بودن زن ومرد كافى نيست وصيغه عقد را يا خود زن ومرد مىخوانند يا
ديگرى را وكيل مىكنند كه از طرف آنان بخواند .
( مسأله 2373 ) وكيل لازم نيست مرد باشد ، زن هم مىتواند براي خواندن صيغه
عقد از طرف ديگرى وكيل شود .
( مسأله 2374 ) زن ومرد تا يقين نكنند كه وكيل آنها صيغه را خوانده است
نمىتوانند به يكديگر نگاه محرمانه نمايند وگمان به اين كه وكيل صيغه را خوانده است
كفايت نمىكند ولى اگر وكيل بگويد صيغه را خواندهام كافى است .
( مسأله 2375 ) اگر زنى كسى را وكيل كند كه مثلا ده روزه أو را به عقد مردى
در آورد وابتداى ده روز را معين نكند آن وكيل مىتواند هر وقت كه بخواهد أو
را ده روزه به عقد آن مرد در آورد ولى اگر معلوم باشد كه زن روز يا ساعت معينى
را قصد كرده ، بايد صيغه را مطابق قصد أو بخواند .
( مسأله 2376 ) يك نفر مىتواند براي خواندن صيغه عقد دائم يا غير دائم از طرف
دو نفر وكيل شود ونيز انسان مىتواند از طرف زن وكيل شود وأو را براي خود
بطور دائم يا غير دائم عقد كند ولى احتياط مستحب آنست كه عقد را دو نفر بخوانند .