را بجا نياورد . مثلا اگر بواسطة خواندن قنوت مقدارى از نماز بعد از وقت خوانده
مىشود ، بايد قنوت را نخواند .
( مسأله 756 ) كسى كه به اندازه خواندن يك ركعت نماز وقت دارد ، بايد
نماز را به نيت أداء بخواند ، ولى نبايد عمدا نماز را تا اين وقت تأخير بيندازد .
( مسأله 757 ) كسى كه مسافر نيست ، اگر تا غروب آفتاب به اندازه خواندن
پنج ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز ظهر وعصر هر دو را بخواند ، واگر كمتر وقت
دارد بايد فقط نماز عصر را بخواند ، وبعدا نماز ظهر را قضا كند ، وهمچنين اگر تا
نصف شب به اندازه خواندن پنج ركعت وقت دارد ، بايد نماز مغرب وعشاء را
بخواند ، واگر كمتر وقت دارد بايد فقط عشا را بخواند وبعدا مغرب را بجا آورد .
( مسأله 758 ) كسى كه مسافر است اگر تا غروب آفتاب به اندازه خواندن
سه ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز ظهر وعصر را بخواند ، واگر كمتر وقت دارد ،
بايد فقط عصر را بخواند ، وبعدا نماز ظهر را قضا كند ، واگر تا نصف شب به اندازه
خواندن چهار ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز مغرب وعشا را بخواند . واگر كمتر
وقت دارد بايد عشا را بخواند ، وبعدا مغرب را بجا آورد ، وچنانچه بعد از خواندن
عشا معلوم شود كه از وقت به مقدار يك ركعت يا بيشتر به نصف شب مانده است ، بايد
فورا نماز مغرب را به نيت أداء بجا آورد .
( مسأله 759 ) مستحب است انسان نماز را در أول وقت آن بخواند وراجع
به آن خيلى سفارش شده است وهر چه به أول وقت نزديكتر باشد بهتر است مگر
آن كه تأخير آن از جهتي بهتر باشد ، مثلا صبر كند كه نماز را به جماعت بخواند .
( مسأله 760 ) هر گاه انسان عذرى دارد كه اگر بخواهد در أول وقت ، نماز
بخواند ، ناچار است با تيمم نماز بخواند ، چنانچه بداند عذر أو تا آخر وقت
باقي است ، مىتواند در أول وقت نماز بخواند ، ولى اگر احتمال دهد كه عذر أو از
بين مىرود بايد صبر كند تا عذرش بر طرف شود وچنانچه عذر أو بر طرف نشد ،