چنانچه مصرف معينى را قصد كرده ، بايد به همان مصرف برساند واگر مصرف
معينى را قصد نكرده ، بايد به مصرفى برساند كه نسبتي به امام عليه السلام داشته
باشد ، مثلا بر زوار فقير آن امام صرف نمايد ، ويا به مصارف حرم أو برساند ويا
در امرى كه موجب اعلاى نام أو است صرف كند وهم چنين است اگر چيزى
را براي امامزادهاى نذر كند .
( مسأله 2673 ) : گوسفندى را كه براي صدقه ، يا براي يكى از امامان
نذر كردهاند ، اگر پيش از آن كه به مصرف نذر برسد شير بدهد ، يا بچه بياورد مال
كسى است كه آن را نذر كرده ، مگر آن كه قصدش أعم باشد ، ولى پشم گوسفند
ومقدارى كه چاق مىشود جزء نذر است .
( مسأله 2674 ) : هر گاه نذر كند كه اگر مريض أو خوب شود ، يا
مسافر أو بيايد ، عملي را انجام دهد ، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن
مريض خوب شده ، يا مسافر آمده است ، عمل كردن به نذر لازم نيست .
( مسأله 2675 ) : اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر
دهد ، بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد ، اختيار با خود أو است ونذر آنان اعتبار
ندارد .
( مسأله 2676 ) : هر گاه با خدا عهد كند كه اگر بحاجت شرعي خود
برسد كارى را انجام دهد ، بعد از آن كه حاجتش بر آورده شد ، بايد آن كار را
انجام دهد ، ونيز اگر بدون آن كه حاجتي داشته باشد ، عهد كند كه كارى را
انجام دهد ، آن عمل بر أو واجب مىشود .
( مسأله 2677 ) : در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود ومشهور
آنست كه كارى را عهد مىكند انجام دهد ، بايد يا عبادت باشد ، مثل نماز واجب
ومستحب يا كارى باشد كه انجام آن شرعا بهتر از تركش باشد ، ولى ظاهر
آنست كه اين امر معتبر نيست بلكه اگر طورى باشد كه در مسأله ( 2680 )