( مسأله 1849 ) : به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است ،
اگر انسان يقين يا اطمينان به خلاف نداشته باشد ، مىشود خمس داد .
( مسأله 1850 ) : كسى كه زنش سيده است بنابر احتياط واجب نبايد
به أو خمس بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند ، ولى اگر مخارج ديگران
بر آن زن واجب باشد ، ونتواند مخارج آنان را بدهد ، جائز است انسان خمسش
را به آن زن بدهد ، كه به مصرف آنان برساند ، وهم چنين است دادن خمس به أو كه
در نفقات غير واجبهاش صرف نمايد .
( مسأله 1851 ) : اگر مخارج سيد يا سيدهاى كه زن انسان نيست بر
انسان واجب باشد ، بنابر احتياط واجب ، نمىتواند خوراك وپوشاك وسائر
نفقات واجبه أو را از خمس بدهد ولى اگر مقدارى خمس به أو بدهد كه به مصرف
ديگرى ( ( غير از نفقات واجبه ) ) برساند مانعى ندارد .
( مسأله 1852 ) : به سيد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است
وأو نمىتواند مخارج آن سيد را بدهد يا دارد ونمىدهد مىشود خمس داد .
( مسأله 1853 ) : احتياط واجب آنست كه بيشتر از مخارج يك سال
به يك سيد فقير خمس ندهند .
( مسأله 1854 ) : اگر در شهر انسان سيد مستحقي نباشد ، ويقين يا
اطمينان داشته باشد كه بعدا نيز پيدا نمىشود ، يا نگهدارى خمس تا پيدا شدن
مستحق ممكن نباشد ، بايد خمس را به شهر ديگر ببرد وبه مستحق برساند ،
ومىتواند مخارج بردن آن را از خمس بردارد ، واگر خمس از بين برود ، چنانچه
در نگهدارى آن كوتاهى كرده ، بايد عوض آن را بدهد ، واگر كوتاهى نكرده ،
چيزى بر أو واجب نيست .
( مسأله 1855 ) : هر گاه در شهر خودش مستحقي نباشد ، اگر چه يقين
يا اطمينان داشته باشد ، كه پيدا مىشود ونگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق