خفيفتر ، به همان اكتفا كند . مثلا اگر احتمال مىدهد كه با تكلم با أو ، مقصود
حاصل مىشود ، به همان اكتفا كند وبه درجه بالاتر ، عمل نكند ، خصوصا اگر
طرف ، شخصي است كه اين نحو عمل موجب هتك أو مىشود .
مسأله 2798 - اگر اعراض نمودن وترك معاشرت با معصيت كار موجب
تخفيف معصيت مىشود يا احتمال بدهد كه موجب تخفيف مىشود ، واجب
است اگر چه بداند موجب ترك به كلى نمىشود ، واين امر در صورتي است كه با
مراتب ديگر ، نتواند از معصيت جلوگيرى كند .
مسأله 2799 - اگر علماء اعلام احتمال بدهند كه اعراض از ظلمه وسلاطين
جور ، موجب تخفيف ظلم آنها مىشود ، واجب است اعراض كنند از آنها وبه
ملت مسلمان بفهمانند اعراض خود را .
مسأله 2800 - مرتبه دوم از امر به معروف ونهى از منكر ، امر ونهى به زبان
است ، پس با احتمال تأثير وحصول ساير شرايط گذشته ، واجب است أهل
معصيت را نهى كنند ، وتارك واجب را امر كنند به آوردن واجب .
مسأله 2801 - اگر احتمال بدهد كه با موعظه ونصيحت ، معصيت كار ترك
مىكند معصيت را ، لازم است اكتفا به آن ، ونبايد از آن تجاوز كند .
مسأله 2802 - اگر مىداند كه نصيحت تأثير ندارد ، واجب است با احتمال
تأثير امر ونهى الزامي كند ، واگر تأثير نمىكند مگر با تشديد در گفتار وتهديد بر
مخالفت ، لازم است لكن بايد از دروغ ومعصيت ديگر احتراز شود .
مسأله 2803 - جايز نيست براي جلوگيرى از معصيت ، ارتكاب معصيت مثل
فحش ودروغ واهانت ، مگر آن كه معصيت ، از چيزهائى باشد كه مورد اهتمام
شارع مقدس باشد وراضى نباشد به آن به هيچ وجه ، مثل قتل نفس محترمه ، در اين
صورت بايد جلوگيرى كند به هر نحو كه ممكن است .
مسأله 2804 - اگر عاصى ترك معصيت نمىكند مگر به جمع ما بين مرتبه أولى
وثانيه از انكار ، واجب است جمع به اين كه هم از أو اعراض كند ، وترك معاشرت